Уваходныя білеты

    • Для дарослых 2 руб.

    • Для навучэнцаў ССНУ 1 руб. 50 кап.

      Cтудэнтаў ВНУ

      Пенсіянераў

    • Для школьнікаў 1 руб. 20 кап.

    • Для ваеннаслужачых тэрміновай службы бясплатна

      Дашкольнікаў

      Інвалідаў

      Ветэранаў Вялікай Айчыннай вайны

      Дзяцей-сірот

Экскурсіі

  • Аглядная экскурсія (да 25 чалавек) 7,00–10,00 руб.

  • Тэматычныя экскурсіі (да 25 чалавек) 12,00 руб.

  • Тэатралізаваная экскурсія (да 25 чалавек) 15,00 руб.

Замовіць экскурсію

Адукацыя

  • Тэматычныя заняткі (да 25 чалавек) 10,00 - 15,00 руб.

  • Лекцыі (да 25 чалавек) 15,00 руб.

Замовіць навучанне

Іншыя паслугі

  • Прадстаўленне інтэр’ера для фота-відэа здымкі 6,00 руб.

    (да 7 чалавек)

  • Выстаўка (часовая) 5 кап.

    (для ўсіх катэгорый наведвальнікаў)

Экскурсіі ў Музеі Максіма Багдановіча могуць праводзіць толькі штатныя навуковыя супрацоўнікі музея.

Навіны

Лазапляценне

Зоська Верас

30 верасня 1892 года нарадзілася Зоська Верас (Людвіка Антонаўна Сівіцкая-Войцік) – беларуская паэтэса, мемуарыстка, грамадская дзяячка. Зоська Верас была знаёма і супрацоўнічала з такімі значнымі дзеячамі, як В.Ластоўскі, М.Гарэцкі, А.Гарун, А.Смоліч, Ядвігін Ш., С.Грынкевіч, С.Новік-Пяюн і інш. Яна заўсёды была ў гушчыні падзей, вяла актыўную перапіску з рознымі беларускімі пісьменнікамі, паэтамі, мастакамі. Па ўспамінах паэтэсы Дануты Бічэль, калі яна прапанавала Ларысе Геніюш замяніць у вершы радок «Там жыве, бы ў казцы, Зоська Верас» на «Там жыве бабулька Зоська Верас», Ларыса Антонаўна адказала: «Бабулька – гэта такі персанаж, які сядзіць на прызьбе і вяжа шкарпэткі для ўнукаў. Зоська Верас працуе на Беларусь, піша ўспаміны, адказвае на лісты, дапамагае навукоўцам, музеям, школам. Яна – не бабулька». Д.Бічэль «Хадзі на мой голас» [2008, с.129].

Сама ж пра сябе Зоська Верас напісала:

Я не баюся жыцьцёвай буры,
хоць добра знаю яе шум пануры,
і змрочнага не баюся ценю
без ласкі цёплай сонца праменьню,
і не баюся працаў мазольных
для рук бяздольных…
але ж баюся я ўтраты веры,
траты энэргіі баюся бязь меры,
баюся жыці без ідэялу,
бо ў чорнай пустцы сэрца б сканала…
больш чым цялеснай баюся сьмерці –
душой умерці…

Зоська Верас і Гродна

Бацька Людвікі, Антон Сівіцкі, быў родам з Гродна. У дзяцінстве Людвіка разам з ім наведвала ў Гродне бабулю і дзядулю, вандравала па Гродзеншчыне. Пасля смерці бацькі разам з маці жыла ў Гродне, у кватэры па вуліцы Гараднічанскай, вучылася ў прыватнай жаночай гімназіі. У сваіх ўспамінах «Старое Гродна», напісаных для Музея Максіма Багдановіча, яна апісала і стары пантонны мост, па якім фурманкі маглі праехаць толькі па чарзе, па адной, і вуліцу Саборную (сёння вул. Савецкая) – месца шпацыраў і сустрэч моладзі, і крамы на Рынку (сёння плошча Савецкая). Па словах Д.Бічэль, якой Зоська Верас перадала ўспаміны, «пісала адразу, ніякіх чарнавікоў не рабіла, а рукапіс быў без адзінай праўкі». Рукапіс «Старое Гродна» захоўваецца ў нашым музеі. У лісце да Дануты Бічэль Зоська Верас напісала: «Мае думкі часта лятуць у Гродна – да ценяў дзядоў маіх, да ўспамінаў аб шчырай заўзятай працы ў Гродзенскім гуртку беларускай моладзі, дзе я стала на беларускую дарогу…»

Зоська Верас і Максім Багдановіч

Гродна злучыў Зоську Верас і з Максімам Багдановічам – гэта горад дзяцінства іх абодвух. У фондах нашага музея захоўваецца фотаздымак пяцігадовай Людвікі, зроблены ў фотамайстэрні Садоўскага і Казлоўскага – той самай, у якой у 1892 годзе быў зроблены першы фотаздымак Максіма Багдановіча.

Ужо дарослымі людзьмі яны сустрэліся ў Мінску ў 1916 годзе, дзе разам працавалі ў Беларускім камітэце дапамогі ахвярам вайны і сталі добрымі сябрамі. «Пра Максіма яна мне апавядала пры кожнай сустрэчы... Яна казала пра Максіма, які ён быў прыгожы, высокі, ажно згінаўся ад сваёй высокасці, а валасы ў яго былі каштанавыя, раскошныя, хвалістыя, а вочы блакітныя, а ў пахмурны дзень яны былі светла-шэрыя, а не карыя, як малявалі на карцінах. А я правакавала яе: «А Паўліна Мядзёлка мне казала, што Максім быў непрыгожы, бо надта бледны, хворы, кашляў і пацеў». А пані Людвіка аж падскочыла: «Няпраўда гэта! Ён быў бледны, але гэта яму было да твару. А калі кашляў, ён звычайна адыходзіў у бок. І меў заўсёды чыстую хусцінку, каб выцерці пот і вусны». Д.Бічэль «Хадзі на мой голас» [2008, с.132]. У нашым музеі экспануецца зборнік М.Багдановіча «Вянок» з надпісам Зоські Верас.

Зоська Верас і батаніка

У Гродне, у доме Элізы Ажэшкі, гімназістку Людвіку Сівіцкую ўразілі прымацаваныя да сцен кампазіцыі з засушаных кветак і лісця, зробленыя рукамі знакамітай пісьменніцы. Любіла складаць гербарыі і сама Зоська Верас, цікавілася батанікай, добра ведала лекавыя зёлкі. У Варшаве скончыла 10-месячныя курсы па садаводству, агародніцтву і бортніцтву, а намнога пазней вакол сваёй знакамінай “лясной хаткі” на акраіне Вільні мела багаты батанічны сад, у якім вырошчвала ўнікальныя гатункі кветак, дрэў, папараці, кітайскія, японскія, галандскія ружы, цытрыны, лаўр, арэхі. Яна запрашала мастакоў да сябе ў сад замалёўваць расліны ў розныя перыяды вегетацыі, збірала і сушыла зёлкі, стварала рэцэпты зёлкавых збораў. Госці, якія прыязджалі да Зоські Верас, каб даведацца аб беларускім адраджэнні пачатку ХХ ст., заўсёды маглі разлічваць на кубачак зёлкавай гарбаты.

Яе «Беларуска-польска-расейска-лацiнскi батанiчны слоўнiк» (1924) быў прыхiльна прыняты крытыкамі, якія адзначылі прыгожыя і вобразныя беларускія назвы раслiн. Цяпер слоўнiк Зоськi Верас – бiблiяграфiчная рэдкасць, адзiн асобнiк, мiж iншым, знаходзiцца ў Нацыянальнай бiблiятэцы ў Нью-Ёрку.

Зоська Верас і лісты

У лісце да Дануты Бічэль Зоська Верас прызналася: «Люблю атрымліваць лісты. Лістамі і жыву. Гэта мая сувязь з людзьмі…» «Лісты ад сяброў маладосці, а яна з усімі ліставалася і ведала іх лёсы на зямлі, у яе былі перавязаныя стужкай і складзеныя па храналогіі. Яна казала: «Пытаеце пра Пятра Ластаўку? Адчыніце шуфлядку ў тумбачцы. Той стосік, што з ружовым каснічком, гэта лісты ад яго. Пачытайце, каб мець жывое ўяўленне пра чалавека. Д.Бічэль «Хадзі на мой голас» [2008, с.133-134]. Больш за 100 лістоў і паштовак з архіва Зоські Верас захоўваецца ў Музеі Максіма Багдановіча.

Ніл Гілевіч

Разьба па дрэву

Кафляныя печы

Аканіцы

Cаломапляценне

Грампласцінкі

«Кніга»

Партрэт

Батык

Вышыванне

Вадзянік

Камода

Лясун

Загадкі і круцігалоўкі

Куток смеху

З гісторыі этажэркі

Шкляныя мухалоўкі

З гісторыі алоўкаў

Конік-качалка

Шчыпцы для цукру

Посуд Кузняцовых

Жабка-попельніца ХІХ ст.

Гісторыя мяккіх цацак

«Венская» мэбля

Васілёк

Падсвечнікі

Газавыя лямпы

Чароўнае люстэрка

Старыя фотаздымкі

«Генерал стала»

Калекцыя А.Карпюка

Artкод. Алексей Карпюк

Госці нашага музея

Віншуем са святамі

Увага! Новы нумар тэлефона!

Адзначым Дзень Маці разам!

Экскурсійны марафон

Ганаровыя госці музея

Адукацыйны семінар